A muller de Boabdil
chamábase coma ti,
Moraima.
Eu, coma il, 
tamén perdín Granada.

Perdín a primavera,
teño murchas as azas.
Perdín pra sempre
a cidá da esperanza,
das rúas silenciosas
e os parques de mazairas.

Perdín vales e ríos,
chairas e montes,
perdín os manantíos,
perdín as fontes.
Prediquei no deserto,
arei no mar,
tecín rendas de soños,
sementei no vento
zugameles fantásticos.
Vivín na terra allea,
comín o pan amargo do desterro.
convivín cos badocos
i esparexín na vida
mensaxes sin respos
        

Perdín Granada,
pro non a ti,
Moraima.
Por eso non perdín
nada.